Nowy Banner!

Nasza wataha posiada już kolejny banner! Oto on:

Wykonawczynią tego cudeńka jest graczka Nie-Chcesz-Wiedzieć, której serdecznie dziękujemy! Banner możecie wklejać na swoją prezentację. A kod HTML, tak jak i inne bannery znajdziecie w zakładce "Promuj Nas!".

~Ness Cullen 

nesscullen6@gmail.com 

Od Adeline CD. Asy

Ten wilk wprowadził mnie w niebywały stan zdenerwowania! Jak on może mieć czelność panoszyć się po moim terenie!
-Słuchaj, nie mam zamiaru się z tobą teraz uganiać! Mam ciekawsze rzeczy do roboty! - warknęłam. Koniec, już nie będzie tak miło.
-To bardzo dobrze! Zejdź mi więc z drogi! - basior obwieszczając to uniósł górną wargę prezentując kły. Nie zamierzałam ustąpić. - Możesz już dać mi spokój?! O tej godzinie powinienem być już w jakimś motelu! - poskarżył się ukradkiem zerkając na zachodzące słońce.
-Jakby ci zależało opuściłbyś mój teren. - skomentowałam to z dezaprobatą. - Poza tym w  tej okolicy nie masz co liczyć na chociażby zwykły motel.
-To super! - westchnął basior klnąc pod nosem.
-W zasadzie, mam wolny dom niedaleko w lesie. - obwieściłam. Uszy wilka drgnęły lekko na tą wiadomość.

(Asa? Na życzenie xd)

Od Asy C.D Adeline

Sytuacja niezbyt podobała się Asie. Nie był stworzeniem strachliwym, walka była wręcz pożądaną częścią egzystencji, ale nie był zbyt chętny do niej, wiedząc, że pociągnęłoby to za sobą nie małe konsekwencje. Owszem, miał szanse w pojedynku jednak nie obyłoby się bez mniejszych bądź większych obrażeń. Każde, nawet najmniejsze może być zagrożeniem dla samotnika. Spojrzał na nią, ciągle zachowując się pogardliwie. Nie obchodziła go kwestia, kogo to teren, bo do szczęścia ta informacja mu potrzebna nie była, nic sobie z tego nawet nie robił. I tak jutro, bądź nawet tego samego dnia znów błąkałby się niczym bezpański kundel po ich terytorium, nie zważając na wrogo nastawione wilki. Trudno go wygonić, jeśli sam odejść nie chce, to fakt. Taki uciążliwy pasożyt.
- Słodko - parsknął opryskliwie. Nadal szczerzył kły, co wyglądało trochę jak specyficzny uśmiech. Choć zazwyczaj dla kobiet był szczególnie miły, traktował ją jak wroga. Czemu? Bo ona go również, po prostu odwdzięczał się. Logika Asy, nie pytajcie i tak nie zrozumiecie. Zagadka nie do rozwiązania. - Nie obraź się, ale nie obchodzi mnie zabawa w watahy. Było miło, ale żegnam.
Chciał ruszyć w głąb lasu, w stronę, w którą wcześniej się kierował jednak upierdliwa wilczyca zastąpiła mu drogę. Pokręcił głową znudzony, wywrócił oczami i chciał ją wyminąć, jednak ona znów postanowiła uprzykrzyć mu życie swą upartością. Nie pozwoliła mu przejść.
- Co się tak rzucasz? Ah, tak, jestem obcym, wielkim złym wilkiem. Odsuń się, zanim Cię schrupię na śniadanie - zażartował.

(Adeline?)

Od Juliette CD Ache

Byliśmy na otwartej przestrzeni, a na dodatku wyraźnej wysokości, więc wiatr był bardziej odczuwalny. Gładził moje policzki, plątał włosy. W pewnym momencie był tak lodowaty, że na moich policzkach pojawiło się coś na wzór rumieńców. Owszem, odwiedziło mnie sumienie, zawsze się budzi w najmniej oczekiwanym momencie. Kiedy z nim walczę zawsze ponoszę klęskę. Było chłodno, a on podarował moim barkom swoją kurtkę pozostawiając własne na te nieprzyjazne warunki. Kątem oka spojrzałam na chłopaka. Jakoś wyjątkowo nie okazywał chłodu który tak targał jego ciałem. Widziałam jego gęsią skórkę wędrującą po odkrytym ciele.. Westchnęłam w myślach i zadałam sobie kilka pytań na które nie potrafiłam odpowiedzieć. Po chwili zbliżyłam się do niego, po czym okryłam jego kurtką nas oboje. Nie spojrzał na mnie, nadal patrzył przed siebie, ale mimo to na jego usta wprosił się uśmiech, co sprawiło, że moje również wygięły się w podkowę.
-Nie jesteś dupkiem.- powiedziałam zaprzeczając mojemu zdaniu przed kilku minut.
-A ty nie jesteś tak bezczelna, jak mi się wydawało.
-Chyba jeszcze mnie nie znasz- zachichotałam.
W pewnym momencie poczułam swobodę w jego obecności, nie licząc tego jeziora ku stóp klifu, wspominałam, że nie potrafię pływać?
-Przepraszałam już?
-Tak, ale nie dziękowałaś.-spojrzał na mnie przez chwile, po czym ponownie skierował wzrok na wysokie wieżowce New York'u.
Rzeczywiście piękny widok. Siedzisz na pachnącej trawie, drażni cię wiatr, okrążają drzewa, a tam w oddali widzisz ludzi, których jest ci żal, żal bo nie mają możliwości widzieć tego co ty. Odejść od tego zgiełku, który jest zbędny w życiu, chociaż czasami jego brak powoduje zaburzenia psychiczne.
-Dziękuje. Zadowolony?- popchałam go lekko w bark opadając na niego.
-Jeszcze nie wiesz, jak bardzo.- zachichotał, a ja zmrużyłam oczy patrząc na niego, po chwili przypomniało mi się, że nie będę miała za kolorowo kiedy wrócę do domu.
- Już pewnie chodzą po suficie.-położyłam się na trawie, odsłaniając nagie barki, a przy okazji czułam wilgoć trawy. Już małe znaczenie miał dla mnie ten cały chłód, bo wróciła rzeczywistość,a miałam nadzieję, że już nie wróci. Zagubiona, taka się czuje. Nie wiem czego już mam się spodziewać,a może wiem? Los nigdy nie będzie dla mnie łaskawy, zawsze spotka mnie coś złego. Kiedy uciekłam, wracają niczym bumerang, te chol*rne myśli. Nie chodzi mi o te o rodzicach zastępczych, czy biologicznych.
Ehh... nie ważne, gubię już się sama w sobie.
Schowałam twarz w rękach, zamknęłam oczy,a pod powiekami pustka, nic. Czasami to "nic", staje się wszystkim,a wszystko staje się niczym. Takie mam poglądy do pewnych rzeczy, więc czy życie jest logiczne? Wracam do rzeczywistości.
Po chwili słyszałam jego oddech. Leżał obok.
-Kto chodzi po suficie? Mama?
-Moja mama nie żyje, ale ta która teraz się nią nazywa za pewne.- odparłam oschle
Nasze oczy pochłonął ocen gwiazd. Były piękne, a z czasem pozwoliły mi się uspokoić i odskoczyć ponownie od rzeczywistości.
-Patrz! Widzisz?- powiedziałam przez śmiech wskazując na niebo- Spadająca gwiazda, widzisz?- krzyczałam niczym małe dziecko ujmując jego aksamitne policzki, kierując na gwiazdę.
On zaczął powstrzymywać śmiech wywołany moim zachowaniem.
-Poproś o coś rozważnego. Na przykład o inteligencje- rozkazał, zmierzyłam go wzrokiem
-Ty również, nie jestem do tego stopnia egoistką, podzielę się moją gwiazdą. Daje ci...hmm? 10% zysków?- przekrzywiłam lekko głowę śmiejąc się
-50%-negocjował.
Zachowywaliśmy się jak dzieci. Nie zaprzeczę, że nie była to przyjemna zabawa, nie posiadać problemów i zmartwień przez tę dłuższą chwilę.
-Zgoda- przyjęłam minę biznesmena i wyciągnęłam w jego stronę rękę, on z uśmiechem uścisnął dłoń.
-Co zrobisz ze swoim marzeniem?-dodał
-Wykorzystam je.
-Czego sobie zażyczysz?- spojrzał na mnie uwodzicielsko
-Wiesz, zdradzanie marzeń przynosi pecha i mogą się nie spełnić,a wtedy 50% moich zysków pójdzie w błoto zaśmiałam się.
Po chwili zapadła cisza wypełniająca nasze wnętrza w każdym calu. Patrzyliśmy jak gwiazdy toną w szarych chmurach, nie zważając czy za moment będzie padać czy nie. Kocham deszcz, jest jedną z nie wielu rzeczy, które potrafią mnie uspokoić, którą mogę poczuć i skojarzyć z dzieciństwem. Byłam już nieco zmęczona, ale jakoś jego obecność, niebo i nadzieja, że może padać sprawiają,że nie mam chwilowej ochoty na sen.
(Ache?)

Od Christiana

Wyszedłem z baru i zsunąłem się ze wszystkich trzech schodów które do niego prowadziły, przypomniał mi się fatalny wyścig z Nicole i ten zapach. Zapach nie podobny do żadnego którego znam, przyprawia mnie on o zawrót głowy i sprawia, że moje myśli nie przestają wokoło niego krążyć. W końcu ulegam mojemu przeczuciu, iż to nie chwilowa sprawa i postanawiam przyjrzeć się temu..bliżej? Mam wielką ochotę zapalić, domaga się tego moje ciało ale.. nie mam teraz czasu więc ignoruje tę nagłą zachciankę i zmieniam się w wilka zeskakując ze schodów. Tak mi łatwiej kogoś wytropić. Był wczesny ranek, nie miałem ochoty spędzić kolejnych kilku bezcennych chwil w szkole. Dzień zapowiadał się być słoneczny, jak na połowę listopada wróży to dobrze ale mimo wszystko nie widziały mi się święta bez śniegu. Wolno zacząłem przedzierać się przez las, lśnił tysiącami barw. Niezwykły widok, taka pogoda sprzyjała wycieczką po lesie. Dzieci będą spacerować, wyobrażam sobie jak jakiś nieumiejący panować nad sobą wilkołak w panice rzuca się na nich, rozszarpuje każdego na.. mocno zaciskam zęby, starając się pohamować moje myśli lecz zauważam, że zwiększyłem tępo. Moje kroki odbijają się głucho od ziemi, wybijając coraz szybszy rytm gdy nie mogę zatrzymać moich wyobrażeń. W końcu łapię jakiś trop, nikły zaczyna się powoli zlewać z powietrzem ale ja z nową determinacją tropię swoją zdobycz. Na Boga, przyrzekam, jeśli będzie to jakiś cholerny szczeniak ukatrupię. Zaraz, chwilka. Ja nie jestem zbytnio wierzący. Przerzucam oczami na tą myśli, chrzanić to. Klnę pod nosem kiedy czuję, że była tutaj już Del. Jeśli znajdę jej ciało, to naprawdę nie ręczę za siebie. Cholera przyrzekam. Jestem bliżej, powoli zwalniam czując, że zaraz ujrzę winowajcę który spędził mi sen z powiek. Zatrzymuje się i wpatruje się w krzaki w których coś się porusza. Odsłaniam wargi, warczę przeciągle. Powoli wyłania się czarny.. zaraz to wilczyca. Widzę po budowie ciała, barwa jej głosu też jest zbyt ciepła jak na wilka. Od razu przestaję warczeć, Adeline zawsze daje mi bure jak na nią warczę lub na jakąś inną wilczycę: "Pamiętaj, warcz sobie ile chcesz, ale nie na kobietę!" Ta jednak patrzy na mnie tak jakby zjadła coś nie świeżego i mam wrażenie, że zaraz się na mnie rzuci. Było by dość zabawnie.
-Hey, mała.- przekrzywiam głowę na bok i łapię się na tym, iż nadal mam ochotę zapalić. Wkurza mnie to i drażni. Patrzy na mnie wielkim oczami w których maluje się żądza usunięcia mnie z jej pola widzenia.
-Hey, dupku.- warczy. Hallo, jej wolno na mnie warczeć, ale mi na nią nie! Solidarności.- Jakim pra..
-..prawem mnie zatrzymujesz, wkurzasz i mówisz do mnie na 'ty'. - przerywam jej markotnie z lekkim lekceważeniem.- Otóż; jesteś na moich terenach, mamy wolny kraj, jestem alphą.- wymieniam monotonnie unosząc jedną brew.- I mam prawo Cie zabić...lecz tego nie zrobię.
Del by mnie zabiła, przemyka mi przez myśl. Uch, czasami mnie wkurza.

[Marceline?]

Od Adeline CD. Asy

Dzień był cudowny! Wybierając się wcześnie rano na polowanie już o tym wiedziałam. Słońce hojnie obdarowywało tutejsze okolice swoimi promykami. O tej porze roku taka pogoda należała do rzadkości.
Gdy przechadzałam się po lesie aż żal było mi go opuszczać. Korony drzew upstrzone były barwnymi liśćmi, które spadając tworzyły kolorowy dywan. Wszystko wydawało się być w idealnym stanie. Nienaruszonym, tak, jakby zatrzymał się czas. Nagle wyczułam niepokojący zapach - nieznajomy wilk. Zakłócił on idealny porządek. Wiedziałam, że wilk może stać tuż za mną, albo krążyć tu w przekonaniu, iż jest bezpieczny. Jako Alpha musiałam chronić watahę przed obcymi, to należało do moich obowiązków. Jednak jeżeli zacznę tropić wilk, by go stąd wypłoszyć wyniknie z tego nieunikniona walka. Z kolei jeżeli nic nie zrobię narażę wszystkich na niebezpieczeństwo. Decyzja była do przewidzenia - opuściłam w miarę bezpieczny schron podążając za obcym zapachem. W jednej chwili zza drzew wyłonił się czarny jak smoła, ogromny basior z najeżoną na grzbiecie sierścią. Musiał wcześniej wyczuć mój zapach, był przygotowany na wszelki atak. Odsłoniłam szereg ostrych kłów ostrzegając, iż nie jestem bezbronna. Wilk zrozumiał mój przekaz robiąc to samo, chciał tym pokazać swoją przewagę.
-Lepiej zastanów się co robisz. - usłyszałam cichy głos, który po sekundzie przerodził się w przeciągły warkot. Czarny basior musiał by wilkołakiem...Nie zmieniało to jednak faktu, że to przeciwnik.
-Tak się składa, że jesteś na moim terenie. - odparła wpatrując się w błyskające oczy wilka. Był pewny siebie, trzeba było mu to przyznać, więc moja wypowiedź nie zrobiła zapewne na nim żadnego wrażenia.
-To nic nie zmienia! - odwarknął kłapiąc zębami. Z pewnością rzucilibyśmy się sobie do gardeł gdyby nie inny zapach. Wilka z watahy, najprawdopodobniej Christiana, który był gdzieś w okolicy. Czarny basior zrozumiał, że nie miałby szans w pojedynku. - Sama nie dasz rady?! - prychnął uspakajając się stopniowo.
-Nikogo przecież nie zwoływałam! - warknęłam w jego stronę.
-Spokojnie, źle zaczęliśmy znajomość. Wyluzuj! - wilk wyszczerzył pysk w łobuzerskim uśmiechu. No jasne! Ci mężczyźni... Najpierw z wielką ochotą rozszarpałby cię na kawałki, a zaraz potem każe ci się 'wyluzować'! Normalne? Oczywiście, że nie.
-Okej, chyba dotarło do ciebie, że to mój teren. W ogóle jestem Adeline. - odezwała się jakaś życzliwa część mnie.
-Ja Asa. Jest tu was więcej? - zapytał. Zapach innego wilka zniknął, więc mógł uznać to go za zwykłego drapieżnika polującego niedaleko.
-Jak najbardziej. Mamy tu watahę, ja i Christian, który również pełni rolę Alphy, zresztą ja też, to chyba jasne.

(Asa? Wiem, takie jakieś dziwne xD)

Od Ache CD. Juliette

On był kimś, kto nie pozwalał sobie dmuchać w kaszę. Sprawy załatwiał szybko i skutecznie. Tej delikwentce postanowił dać nauczkę. Nie zostawiłby jej, bo nie jest aż tak zły i zepsuty. Oczywiście nie poinformuje jej o tym, bo wtedy będzie zbyt pewna siebie i posłuszeństwo zniknie. Przez cały czas chciało mu się śmiać po tym, jak ją wystraszył. Próbowała walczyć, ale nie z nim takie numery. Unieszkodliwił ją w parę sekund. Jedna ręka wystarczała mu w zupełności, by ją unieruchomić.
- Zanim podrzucę cię do domu, może zrobimy sobie wycieczkę po okolicach Nowego Yorku? - zaśmiał się cicho, spoglądając jej w oczy. Lubił drażnić ludzi, a na nią widocznie działał tak, jak zamierzał.
- A może po prostu dasz mi spokój? - warknęła, próbując wyrwać się z jego uścisku. Jedynie co zrobiła to sprawiła, że ścisnął ją mocniej.
- Wiesz... nie. Wybieram swoją opcję. Chyba, że wolisz zostać tutaj i przenocować na uroczym wzgórzu z nadmorskimi widokami, a jeżeli ci się poszczęści to w środku nocy dorwą cię handlarze nerkami! - zachichotał.
- Daruj sobie, jedźmy już po prostu - mruknęła, przewracając teatralnie oczami. - Im szybciej skończymy "wycieczkę", tym szybciej cię pożegnam i przestanę być zmuszana do oglądania cię i wysłuchiwania. - parsknęła.
- Mów tak dalej, a spełnię swoją obietnicę i zafunduję ci nocleg w hotelu "Pod chmurką", mała. - zaśmiał się złośliwie pod nosem.
Słyszał jej niezadowolone mamrotanie. Uwolnił ją powoli i podszedł do swojego motocykla. Poczekał na pasażerkę. Wsiadł na swoją maszynę. Gdy poczuł, że dziewczyna siedzi już za nim i obejmuje go ostrożnie - i z wyraźną niechęcią - uśmiechnął się pod nosem.
- Właściwie to jak ty masz na imię? - spytał.
Chciał zwracać się do niej na "ty", a nie ciągle tak bezosobowo. No chyba, że wolała kiedy nazywał ją małą.
- Juliette. - usłyszał jej cichy głos.
- Ache - również się przedstawił. - Ale możesz mnie także nazywać swoim panem i władcą. - dodał. Przecież nie obyłoby się bez czegoś podobnego. Ostatnim słowom towarzyszył kpiący chichot.
Zerknął na nią ukradkiem. Odpalił silnik. Światło oświetliło przestrzeń przed nimi. Zmrok już zapadł całkowicie. Chwilę później byli już w trasie. Postanowił dać jej kolejną nauczkę, tym razem za nic, i przyspieszyć nieco. Poruszali się 220km/h. Poczuł, że wtuliła się w niego mocniej. Roześmiał się głośno. Długo jej tym nie męczył, bo zaraz zwolnił nieco. Łaskawca od siedmiu boleści. W pewnej chwili skręcił w jakąś wąską uliczkę. Kawałek dalej zaczynała się już droga nie zrobiona z asfaltu, acz polna, dlatego zatrzymał maszynę i zarządził wysiadkę. Ruszyli ciemną dróżką.
- Dlaczego akurat tu? - zapytała, dorównując mu kroku.
- Bo nie tam. - odparł z tym swoim drażniącym uśmieszkiem i spojrzał na nią kątem oka.
Mruknęła coś z niezadowoleniem. Po jakichś dwóch minutach spostrzegł, że Juliette zadrżała z zimna. Szybkim ruchem zdjął z siebie swą bluzę i ostrożnie zarzucił ją na plecy towarzyszki. Dżentelmen! Potem nie patrzył już na nią. Zaraz też dotarli na miejsce. Odchylił ostrożnie gęste krzaczory.
- Panie przodem. - uśmiechnął się głupkowato i wskazał lewą ręką "luksusowe" wejście. Prawą natomiast przytrzymywał odchylone ostre gałązki.
Gdy skończyła mierzyć go podejrzliwym wzrokiem, postanowiła wreszcie przejść przez krzaki. Ache podążył za nią. Znajdowali się na czymś, co przypominało średnich rozmiarów klif. W dole widniało wielkie jezioro. Otoczenie wypełnione było drzewami. Tu i ówdzie latały świetliki. Podszedł bliżej krawędzi i klapnął sobie wygodnie na ziemi. Chwilę potem usłyszał i poczuł, jak ktoś siada tuż obok. A przecież była z nim tylko jedna osoba.
- Bardzo tu ładnie... - stwierdziła, rozglądając się.
W oddali widać było światła miasta. Przyjemna cisza pieściła jego uszy. Miło tak czasem odpocząć od codziennej wrzawy i kłapiących dziobami ludzi.
- Nie bez powodu wybrałem akurat to miejsce. - rzekł cicho. Teraz już nie było słychać tej samej kpiny. Mówił tonem spokojnym i miłym. Za swoje już dostała, zatem pora, by jej odpuścił.

(Juliette? xd)