Gratulacje!

Moi drodzy, pragniemy Wam serdecznie pogratulować! To, co zrobiliście jest dla nas niebywałe! W niecałe dwa tygodnie udało nam się wspólnie napisać 100 postów! Poza tym blog odwiedzono już 2739 razy!
Z tej okazji pragniemy Was poinformować o zbliżającym się konkursie. Niestety nie może się on odbyć w tym tygodniu, jak i za tydzień z powodów prywatnych, mam nadzieję, że weźmiecie to do serca i cierpliwie zaczekacie, albowiem warto! Przewidywane nagrody to wartościowe rzeczy z gry Howrse.pl, takie jak kupony, jednorożce, przedmioty z CR i niespodzianki oraz drobne podarunki z bloga. Niestety, nagrody rzeczowe (w realnym życiu) nie będą mogły zostać przez nas zaoferowane, ze względu na naszą niepełnoletniość. Jeżeli uda nam się zawrzeć współpracę z niektórymi organizacjami zobaczymy co będzie dalej ;).

Na tę chwilę, póki jeszcze mam okazję, informuję Was, iż juliaalapiotrek jest bardzo dumna i obiecuje odpisać na wszystkie zaległe opowiadania.

Żegnam Was i zostawiam z przemyśleniami na temat osiągnięć i konkursu ;3.

~Ness Cullen 

nesscullen6@gmail.com 

Od Brooke

Próba złapania zająca jest jak koło fortuny. Raz się uda, a raz nie. Wszystko zależy od tego, jakie masz szczęście, a jej dzisiaj ono niezbyt dopisywało. Goniła zawzięcie kilka szaraków - jako wilczyca, rzecz jasna - i zatrzymała się przed ich norą. Próbowała złapać do pyska chociaż jednego, ale każdy jej umykał, po czym znikał w swoim "domku". Warknęła wściekła i odeszła przygarbiona. Słowo daję, że w tym momencie lepiej do niej bez kija nie podchodzić. Truchtem dobiegła do wodospadu. Wspięła się po śliskich skałkach i, przeskakując przez szumiącą ścianę, znalazła się w wielkiej jaskini, której wejście zakrywała woda spływająca z góry, czyli wyżej wspomniana "ściana". Otrzepała mokre futro. Położyła się na zimnej powierzchni. Ułożyła łeb wygodnie na łapach. Zamiast słyszeć przyjemnie szumiący wodospad, do jej uszu dobiegało jedynie burczenie z własnego brzucha. Nerwy targały nią jak jesienny wiatr. Była teraz jak tykająca bomba zegarowa. Musiała skupić uwagę na czymś innym, by za chwilę nie zabić się, gdy będzie szamotała się z nerwów. Zaczęła obserwować krople wody, opadające z "dachu" w dół i ginące, roztrzaskując się na kamiennej powierzchni. Powoli, powolutku uspokoiła się. Głód wciąż jej doskwierał, ale panowała już nad sobą, a to przecież najważniejsze. Podniosła się leniwie i przeciągnęła. Coś strzeliło, coś strzyknęło. Oba przyjemne dla jej karku i kręgosłupa. Osiemnaście lat i już jej kości wydają dźwięk odpowiedni dla seniora. Wyszła z jaskini i skierowała się w stronę obszernej polany. Tam jeszcze bardziej się uspokoi, a i może coś upoluje... Poruszała się wolno. W pewnej chwili do jej uszu dobiegł jakiś dziwny dźwięk. Wystrzał z broni palnej. Równało się to z faktem, że w pobliżu byli ludzie. Źli ludzie, którzy zabijali. Chciała to zignorować, ale czuła, że to coś poważniejszego. Mruknęła z niezadowoleniem, patrząc to przed siebie, to w stronę, z której zaczął nawet już dobiegać ludzki zapach do jej nozdrzy. Zawarczała wściekła na samą siebie i puściła się biegiem w stronę wrogich dwunogów. Ledwo wyhamowała, pozostając w kryjówce, którą stanowiły dla niej krzaki. Wsadziła łeb w chaszcze. Zaczęła obserwować ludzi. Nosili swoje bronie, a koło jednego z wozów stała wielka klatka, a w niej... jakiś wilk. W swojej "dzikiej postaci" nie mogła spróbować uwolnić krewniaka, ale jako człowiek... Przemieniła się błyskawicznie i wyszła przed kłusowników. Starała się utrzymywać poważny i obojętny wyraz twarzy.
- Panowie chyba nie wiedzą, że wilki są zwierzętami pod ochroną, a za ich złapanie lub zabicie takowego grozi bardzo surowa kara? - rzuciła jakimś mądrym i oficjalnym tekstem.
Czwórka ludzi spojrzała po sobie. Potem największy z nich zwrócił na nią wzrok i uśmiechnął się szyderczo, ukazując żółte, zniszczone przez próchnice i niedbalstwo zęby. Ruszył w jej kierunku, rechocząc złowieszczo. Brooke cofnęła się o kilka kroków w tył. Nie spuszczała go z oczu. Wiedziała, że chce ją zlikwidować. Czekała na odpowiedni moment. Jeżeli podejdzie zbyt blisko... Właśnie przekroczył granicę. Chwycił ją za ramię i szarpnął dość mocno. Wbiła mu swoje ostre paznokcie w dłoń, którą ją przytrzymywał. Odsunął się na sekundę i tyle wystarczyło, by przybrała wilczą postać. Zawarczała groźnie, a sierść na jej karku zjeżyła się. Wyglądali na nieźle przerażonych. Wiedziała, że nikomu o tym nie powiedzą, bo wtedy zostaliby ukarani za kłusownictwo. Skoczyła na tego, który stał najbliżej niej i ukąsiła go boleśnie w nogę. Kopnął ją w odwecie i odczołgał się kawałek. Potem wstał i chwycił za strzelbę. Wymierzył w nią. Brooke natomiast po kopnięciu przeturlała się kilka metrów. Kiedy spostrzegła, że jest na celowniku, odskoczyła na bok. Uczyniła to w idealnym momencie, bowiem broń akurat wypaliła. Gdyby spóźniła się o sekundę, już leżałaby martwa. Chciała uciekać dalej, ale nie miała dokąd. Znów w nią wycelował, a kiedy nacisnął spust - cisza. Brak naboi. Co za szczęście! Wyszczerzyła kły i poruszyła nerwowo ogonem. Ludzie zniknęli w mgnieniu oka, pozostawiając schwytanego wilka. Tuż po tym, jak straciła ich z oczu, podeszła do klatki. Zamieniła się w człowieka i popatrzyła na zwierzę w niej uwięzione, które teraz spoglądało na nią wielkimi i pełnymi zaciekawienia ślepiami. Otworzyła klatkę i uwolniła stworzenie.
- Mam nadzieję, że nic ci nie zrobili... - rzuciła cichym tonem, wodząc wzrokiem za okrążającym ją wilkiem. Poznała natychmiast, że jest to wilkołak. Większy od zwykłego wilka, bo przecież nawet Alfy tych zwyczajnych nie były aż tak duże.

(Jest ktoś chętny? ;d)

Nowy Wilk! Przedstawiam Brooke!

Imię i Nazwisko: Brooke Ally Jensen

Autor: Nie-Chcesz-Wiedzieć

Z wilczą radością witam Cię, Brooke! To druga postać naszej członkini, więc twierdzę, że nie jest u nas tak źle. Na dobry start życzymy Brooke wiele szczęścia, przygód, przyjaźni i drugiej połówki godnej jej charyzmatycznego charakteru!

~Ness Cullen 

nesscullen6@gmail.com 

Od Juliette do Asa

Jeszcze przed chwilą spałam, spałam w moim ciepłym łóżku, a teraz siedzę w salonie przy kominku i piję kawę, obecna sytuacja nie była by taka zła gdyby obok mnie nie siedzieli rodzice zastępczy nieustannie zrzędzący na postawę mojej osoby.
- Jak mogłaś tyle wybić?- lamentowała Elizabeth, ja tylko teatralnie przewracałam oczami.
-Nie przesadzajcie.- odparłam zmęczona tą niewygodną rozmową
- A ta praca w tej agencji? Na prawdę chcesz ścigać morderców i oglądać z masakrowane trupy? - mówił gniewnym tonem
- Może mnie to pociąga? Chyba lepsze to niż praca jako prostytutka?- zaczynali mnie coraz bardziej irytować, a mój gniew coraz większy, ale nadal panował u mnie spokój słowa.
-Nie tym tonem!- wrzasnął
-proszę cię-zachichotałam- krzyk na mnie nie działa.
Po chwili po mieszkaniu rozległo się głośne pukanie. Rodzice nagle się wyprostowali i z trudem zmyli gniew z twarzy. Aktorzy! W porównaniu do mnie, nie dorastają mi do stóp.
-Spodziewaliście się kogoś? -zapytałam, a oni potraktowali mnie jak nie posłusznego psa, ignorując szczekanie, a następnie skrzyczeli, lecz obecność obcego za drzwiami ograniczyła ich do rozkazu typu "waruj" :
-Zachowuj się-usłyszałam,westchnęłam głośno.
Po chwili otworzyli drzwi, po czułam zapach męskich perfum.
-Dzień Dobry panu.-usłyszałam, gdzieś za plecami
-Witaj Asa, za nim Kath zaprowadzi cię do garażu usiądź, na pewno zmarzłeś, zrobię herbatę.- przywitała go Elizabeth.
Mechanik-stwierdziłam w myślach. Szybcy są, no wczoraj imprezie trochę, popiłam i troszeczkę poobijałam samochód, wiem że na pewno przedziurawiłam bak, popsułam hamulce, pobiłam światła, taki jednorazowy wyskok poza margines. Pewnie będę musiała mu zapłacić ze swoich pieniędzy... ehh, naprawi samochód to od razu po tym go zabije i każdy będzie szczęśliwy, nikt się nie dowie. Zwykły mechanik, żadna trudność.
Myślałam tak dopóki nie usiadł na fotelu obok. Nie wyglądał jak pospolity mechanik, spodziewałam się kogoś bardziej łajzowatego i nie wilkołaka. Chęć zabicia go i chęć nie ponoszenia kosztów za naprawę zniszczonego samochodu z własnych zaskórniaków zniknęła z chwilą kiedy ukazał mi się na oczy.
Gdybym była w humorze, wyspana może moja myśl miała by sens, w każdym razie mam przewagę. On co dopiero wszedł, z zewnątrz więc żadną trudnością jest wyczucie jego specyficznego zapachu, on z wyczuciem mojego zapachu miał problem. Przesiąkłam zapachem szarych ludzi, biegali wśród mnie oddychałam ich powietrzem, co daje mi pewną przewagę, element zaskoczenia.
Nie zaprzeczę, że czułam się speszona, jego umięśniona postać wilkołaka właśnie rozwiała nadzieje na uniknięcie satysfakcji rodziców biologicznych z wypełnienia przeze mnie ich kary.
-Katherine- przedstawiłam się grzecznie wlepiając na twarz uśmiech, granie grzecznej nastolatki wcale nie jest takie trudne.

-Asa- odwzajemnił uśmiech patrząc na mnie po czym skierował się do Elizabeth, stwierdzając że przeżyje bez gorącej herbaty.
-To może soku, kawy?- pytała nie dając za wygraną, jakie nadzieje, że umili mu tu pobyt.
-Nie, naprawdę dziękuje.- powiedział już lekko zdenerwowany
-On wolałby coś mocniejszego, na przykład bourbon- zachichotałam i usłyszałam, że on również się śmieje, a po chwili poczułam na sobie wrogi wzrok Elizabeth, wtedy uśmiech zmył się z mojej twarzy przygotowując się na jej obelgi.
-Ty lepiej nic nie mów o alkoholach po twoim weekendowym wypadzie. - zagroziła
Nasze relacje nie wyglądały tak jak powinny wyglądać relacje matka-córka, ponieważ takie nigdy nie będą, nie da się zrobić czegoś z niczego. Ona nigdy nie będzie nazwana przeze mnie mamą.
Po chwili stwierdziłam, że nie mam zamiaru przebywać w ich towarzystwie, narzuciłam na siebie kurtkę i stojąc przy drzwiach zawołałam do chłopaka. Miałam wrażenie, że dopiero na zewnątrz mógł wziąć oddech i nie musieć udawać kogoś grzecznego przez ludźmi,których uznawał za tych co będą mieli mu zapłacić, przyszedł tu by zrobić to co należy i nie wnikać z nimi w jakie bliższe kontakty.
Odsunęłam szybkim ruchem drzwi do garażu nawet nie zerkając na samochód.
-Oto i on.- wskazałam ręką na samochód o potrzaskanej masce i Bóg wie jeszcze czym.
Chevrolet Camaro SS, przyzwoity rocznik, bodajże 68. Co ja z nim zrobiłam? Szkoda mi bardziej samochodu niż utraty darzenia miłości do tego autka przez Matt'a. Musiał poświęcić dla niego kilku letnią pensje.
On kiedy ujrzał zmasakrowany samochód, zaśmiał się głośno, a ja chłodno na niego spojrzałam.
-Gdzie ty jeździłaś po...- zdążyłam przerwać mu naśmiewanie się
-To da się coś zrobić czy nie?
-Jestem cudotwórcą, spróbuje.-oparłam się o ścianę garażu krzyżując ręce na piersiach. On stał obok.
-No co tak stoisz?- zaśmiałam się możesz zaczynać.
-Wolał był robić to w samotności twoja obecność mnie rozprasza.- powiedział pewnie z nadzieją, że grzecznie mnie odprawi. Powstrzymywał przede mną tą złość, chyba miał jakiś lepszy dzień.
-Aż tak wędruje ci po głowie? Nie ufam ci, będę patrzeć jak tworzysz cud.- uśmiechnęłam się złośliwie mierząc wzrokiem chłopaka.


(Asa?)

Od Alexy CD Iaan

Siedziałam w swoim ogródku, huśtałam się na huśtawce i nuciłam sobie melodię piosenki "Wake me up", śmiejąc się sama do siebie.Wiatr rozwiewał mi włosy i czułam się błogo. W pewnym momencie gdy huśtawka byłam wysoko zeskoczyłam z niej, jak to robiłam już od dzieciństwa.Mama zawsze mnie pouczała bym tak nie robiła, ale cóż ja jestem uparta i raz skończyło się to skręceniem kostki i zdartym łokciem. Mama oczywiście spuentowała tym "gdyby kózka nie skakała bla bla bla". No nic nie ważne. Weszłam do domu i złapał mój aparat z myślą, że zrobię parę fotek z lasu, może uda mi się sfotografować coś ciekawego.Ruszyłam leśną dróżką. Dwie wiewiórki ganiały się między drzewami z wesoło postawionymi rudymi kitami. Zrobiłam im ładne ujęcie i podziękowałam. Dalej w zaroślach coś zaszeleściło i przyjrzałam się dokładniej co to takiego. Zza drzewa pokazały się dwie żywe gałęzie.A o to ten tajemniczy osobnik mrukną cicho. Potężny jeleń stał na polanie i wdzięcznie prezentował swoje poroże przeżuwając kępkę trawy.
-Oj widzę ty to musisz mieć grono wielbicielek- zaśmiałam się cicho i udokumentowałam ten dostojny okaz.
Udałam się w dalszą wędrówkę, zostawiając już jelenisko ze swoim życiem prywatnym. Po przebyciu paru metrów zauważyłam zastawione na poboczu sidła.Podniosłam jakiś patyk i rzuciłam w stronę pułapki, ona zatrzasnęła się.
-kto ma serce zastawiać takie coś, okrucieństwo. A po co? Ummm na smakowitą kiełbaskę.Jak polować to z głową!
Do głowy wpadł mi pomysł by sfotografować to i dać artykuł do gazety przeciwko takim sposobom łowiectwa.W pewnej chwili dobiegło mnie wycie.Jakby automatycznie moje ciało zmieniło się w ciało wilka.Teraz już dobrze wyczuwałam zapach tego osobnika, ale pachniał, a raczej śmierdział jakimiś ściekami, odurzający zapach. Uważnie szłam w jego kierunku y nie wpaść w zastawione jeszcze gdzieś sidła. Wycie powtórzyło się, ale nie było to zwykłe wycie, lecz takie dziwne, przykre, jakby rozpaczliwe. Byłam już coraz bliżej, skradałam się po cichu by nie zwrócić na siebie uwagi.W końcu zza gęstwiny przed moimi oczyma ukazała się czarna postać wilka.Podejść czy nie podejść.Idę! Cicho stąpałam po liściach, chodź raczej nie da się cicho.
-Przepraszam, usłyszałam wycie
-Czego chcesz?
-Spokojnie mogę ci pomóc.
Na jej łapie zauważyłam zatrzaśnięte sidło, a jej sierść była cała oblepiona ciemną, śmierdzącą mazią.
-Skąd mogę wiedzieć czy nie chcesz mnie zamordować?
-jesli miałabym to zrobić to już bym to zrobiła. Widzę, że wpadłaś w sidła i miałaś kąpiel w spływie ścieków.Mogę ci pomóc jakoś ściągnąć to dziadostwo.
-Na prawdę? Bo boli jak
-Nie kończ, dobrze wiem jak. A teraz uważaj. Wyprostuj łapę, ja postaram się rozciągnąć sidło, jak już je rozciągnę to szybko odskocz, żeby cie znów nie przytrzasnęło i jeszcze bardziej nie pokaleczyło.
-No dobra- waderera odedchnęła z przejeciem
Zaczęłam rozciągać sidło, szło to opornie bo było bardzo mocno zatrzaśnięte, a myśliwi najczęściej mają narzędzia, albo po prostu obcinają nogę. Ale żadna z tych opcji by się w tym przypadku nie sprawdziła, więc trzeba było użyć siły.
-Już!
Wadera odskoczyła, a sidło kłapnęło zatrzaskując się.
-No i proszę gotowe, chodź zaprowadzę cię do strumienia, gdzie przemyjesz łapę.jest nie daleko. Dasz radę?
-Myślę, że jakoś dam.
Pomogłam waderze w dojściu do strumienia, syczała z bólu, ale dzielnie szła do przodu.

(Iaan?)

Od Asy CD. Adeline

Uszy czarnego basiora lekko drgnęły, usłyszawszy jej wiadomość. Sprytnie swymi lekko nienaturalnymi wypowiedziami podprowadził obcą, by wyjawiła mu jakiekolwiek miejsce zdatne do spania i najwyraźniej intryga się udała, choć przebieg jej był co najmniej interesujący. W chwilę zbudził jej szczątkowe zaufanie - w końcu chce dać mu pozostać na swym terenie - i zdobył darmowe miejsce do wyłożenia się w miejscu siedem nieb wyższym niż ot, marny, najtańszy motel czy też tylne siedzenie samochodu, wygodne zdecydowanie na parę godzin, ale nie tak często powtarzanych. We wnętrzu uśmiechał się z wyższością, satysfakcją lwa który pochwycił gazelę w swe sidła, choć może bardziej pasuje: wilka, który zacisnął swe żelazne szczęki na karku jelonka. Nie było to jednak zagranie siłowe, acz czysto psychologiczne.
- Ah tak? I dasz w nim przenocować obcemu wilkowi? - spytał podejrzliwie, ale po chwili pokiwał głową. Zapewne, gdyby był teraz człowiekiem, powstrzymywałby śmiech bądź zrobił jakąś durną minę, jednak jako wilk ów możliwości nie miał. - Ok. Porozmawiajmy jednak o tym twarzą w twarz. Zawiodę Cię, ale raczej wolę mieć przeciwstawne kciuki niż wilcze pazury.
Rzucił jeszcze wywracając ślepiami i powoli ruszył w stronę swojego samochodu. Ona ciągle go obserwowała, jednak starał się nie zwracać na to uwagi, wręcz na początku mu to schlebiało, choć po kilku minutach zaczęło irytować. W końcu im oczom ukazał się kabriolet, do którego wskoczył, by chwycić mocno szczękami krańce spodni, starając się jednocześnie nie naruszyć skórzanego paska. Wyskakując drugą stroną, pociągnął za sobą rzecz. Nie miała prawa nic zobaczyć - prócz nagich pleców - ale tym się nie martwił - tak naprawdę, to w ogóle się nie wstydził - wciągając szybko na siebie jeansy. Niestety, nie mieli supermocy teleportowania czy też przemiany materii, by zmienić się z powrotem w człowieka od razu będąc ubranym. Nie było to możliwe, przykro mi. Jak ona się zmieni, nie pokazując się Asie - który wcale nie ubolewałby z tego powodu - w przebraniu Ewy, pojęcia nie miał. Zawsze mogła liczyć na którąś z jego zapasowych rzeczy, bądź zmienić się dopiero w tym domu. Spojrzał na wilczycę.
- Jakby co, mam na imię Asa.

( Adeline?)

Od Ache CD. Juliette

Ah, te powroty do szczenięcych lat. Ache lubił takie momenty, gdy mógł zachowywać się jak dzieciak. Przynajmniej nie musiał wtedy udawać kogoś innego, poważnego panicza... moment, on nigdy kogoś takiego nie udawał i raczej udawać nie będzie. Nie jego styl, ha. Wylegiwali się teraz na zimnym podłożu. Trawa była wyraźnie wilgotna, a przekonał się o tym, gdy po dłuższym czasie "leżakowania" zaczął odczuwać silniejszy chłód na grzbiecie. Ale raczej chory nie będzie, r a c z e j. Godzina była późna, co potrafił ocenić bez zegarka. Przez chwilę obserwował księżyc. Oceniając po tym, jak dużo było go już widać - stwierdził, że do pełni mało czasu pozostało. Poza tym wilczy instynkt sam mu to podpowiadał. Stracił go z oczu w momencie, gdy niebo przykryły szare chmury.
- Chyba będzie padać... - stwierdził cicho, wędrując wzrokiem po sklepieniu w poszukiwaniu choć jednego świecącego punkciku, znanego powszechnie jako gwiazda. Niestety odniósł niepowodzenie. - Chyba na pewno - dodał, uśmiechając się delikatnie. - Powinniśmy się zbierać. - stwierdził jeszcze, po paru sekundach milczenia.
Podniósł się do pozycji siedzącej.
- Niby dlaczego? - spytała Juliette, patrząc na niego zdziwionym i jednocześnie pytającym wzrokiem. Również się uniosła.
- A co, nie boisz się, że włosy ci zmokną i makijaż ucierpi? - zachichotał pod nosem, za co oberwał nielekko w prawe ramię.
- Uwielbiam deszcz. - skwitowała dziewczyna, śmiejąc się cicho.
- A taki z burzą też? Bo coś mi się widzi, że bez przytupu to te chmurki nie odejdą... - stwierdził Ache, nieufnym wzrokiem spoglądając w niebo. Ów stwierdzenie potwierdziło się, kiedy niebo rozjaśniło się na moment. Potem stłumiony huk i dźwięk podobny do pękania drzewa. - A nie mówiłem. - dodał dumny ze swych wstępnych umiejętności odpowiednich dla medium.
W kilka chwil zdążył zauważyć, że jego towarzyszka najwidoczniej nie przepada za wyładowaniami atmosferycznymi. Dla niego burza była czymś zwykłym. Może być, a może nie. Bez różnicy. Obserwował teraz J. Zadrżała przy kolejnym błyśnięciu.
- Hej, chyba taki kozak nie boi się kilku byle piorunków? - zażartował z niej, chichocząc pod nosem.
- Co? Pf, wcale nie! - mruknęła, przewracając oczami po raz enty. Nadzwyczaj często zdarzał jej się ten gest w obecności dwudziestoletniego Casasa.
Nie uwierzył w jej słowa. Dysponował odpowiednimi dowodami. Przy kolejnym huku i poprzedzającym go błysku - Juliette najwyraźniej nieświadomie przybliżyła się bliżej Ache i wtuliła w niego. W pierwszej kolejności motocyklistę ogarnęło niemałe zdziwienie, lecz dosłownie kilka sekund potem objął ją ramieniem. Skoro ją polubił to czemu nie miałby pomóc, chociażby w tak banalny sposób jak zapewnienie poczucia bezpieczeństwa poprzez przytulenie? No właśnie, czemu nie.

(Juliette? ;d)