od Juliette CD Ache

Nie mogę stwierdzić, że nie miałam wyboru, bo miałam. Lecz nie były one lepsze od tego. "Pieski" już nie tylko były słyszalne, ale i widoczne ich koguty rozświetlały mroczne uliczki.
On siedział już na swoim motorze nerwowo rozgrzewając silnik i susząc białe ząbki. Westchnęłam głęboko i usiadłam na skórzanym siedzeniu, nie myśląc o zaistniałej sytuacji. Czułam jak kąciki jego ust unoszą się. Wcale mu się nie śpieszyło jak twierdził wcześniej, wcale nie odczuwał strachu nad kajdanami, czy niebiesko-czerwonymi syrenami, był świadomy, że mu to nie grozi. Uniósł lekko swoją białą bluzkę i skórzaną kurtkę, przez co wyraźnie zasygnalizował, że mam objąć go w talii.
-Tak będzie wygodniej- zaśmiał się ukazując ponownie swój specyficzny uśmieszek.
-Wygodniej?-powiedziałam, brzmiąc jak jakaś histeryczka. Zmarszczyłam brwi po czym spojrzałam z ciekawości na zbliżające się radiowozy.
Nie miałam ochoty już więcej niczego komentować, miałam tylko chęć aby to wszystko dobiegło końca. Wsunęłam swoje delikatne i chłodne dłonie pod jego kurtkę, poczułam przyjemne ciepło bijące z jego ciała, ale pod żadnym pozorem moja twarz nie okazała tego typu uczuć. Poczułam też, jak chłód moich rak sprawił, że po jego ciele rozproszyły się fale dreszczy.
Ruszył pewnie i gwałtownie z piskiem opon, ufałam mu w pełni nie miałam w tym momencie wyboru.
Po woli zbliżyłam się do jego ciała, tak aby nie zauważył, opierając się o niego jednym policzkiem, ale był sprytniejszy niż mi się wydawało, odwrócił się i wysłał mi tryumfalny uśmieszek, a ja wrogo zmierzyłam go wzrokiem.
Nigdy nie spotkałam kogoś takiego jak on. Znam go... kto go nie zna? Jeden z mistrzów wyścigów ulicznych. Lecz nie spodziewałam się takiego charakteru, już pierwsze wrażenie wiele daje.
Zgubiliśmy ich, dźwięk znienawidzonych przeze mnie syren ucichł, pozostało tylko ich echo w mojej głowie. Z jego umiejętnościami wcale nie było to trudne, jaki i nie było trudne wpoić mi trochę ekstremalnej jazdy do zamarzniętych żył, przez co krew ponownie płynie prawidłowo.
Zatrzymał się na jakimś pustkowiu. Nie mogę określić gdzie dokładnie to było, słyszałam tylko szum morza i fale próbujące przebić się przez skały. Jedyne co było źródłem światła, to światło bijące z jego motoru.
Byłam zdezorientowana. Nie rozumiem, ja na pewno tu nie mieszkam, on za pewnie również nie, więc nie rozumiem o co mu chodzi. Nie wierzę, że będzie mścił się na mnie z powodu tych kilku ścieżek rys na jego drogocennym rumaku. Co może mnie jeszcze tu zostawi? To byłoby nie dorzeczne.
- Złaź.- rozkazał krótko. Zrobiłam dokładnie to co mi kazał. Nie spodziewałam się jego reakcji, chociaż z jednej strony nie powinno mnie to dziwić.
Zmierzył mnie wzrokiem od góry do dołu, po czym bez słowa zginął w ciemności,a mój krzyk również został stłumiony przez gęstą ciemność.Zniknął, nie czułam już tego charakterystycznego zapachu spalin drapiących płuca, oraz zapachu jego przesadnych perfum, które moim zdaniem wcale nie były mu potrzebne. Westchnęłam głęboko siadając na chłodnej ziemi, po chwili poczułam jakby czyjaś dłoń wędrowała po mojej, wstrząsnął mną kilka razy lodowaty dreszcz, czułam strach, kochałam mrok i tajemniczość, ale teraz jakby to wszystko odwróciło się ode mnie. Byłam pewna co do mojej nie przewidywalnej wyobraźni, że to właśnie ona płata mi w tym momencie figle i w pełni ją zignorowałam, ale kiedy coś zaczęło wędrować po mojej szyi w stronę twarzy nie mogłam dłużej trzymać strachu na wodzy, wzdrygnęło moim ciałem coś czego nie potrafię określić, po chwili oślepiło mnie światło tego nieszczęsnego motoru, a kiedy odzyskałam ostrość obok ujrzałam tego chłopaka.
-Buu!- wrzasnął mi do ucha, po czym obdarował mnie dziwnym wzrokiem.
-Na prawdę cię to bawiło?!- wrzasnęłam z pretensją wstając na proste nogi, po czym spojrzałam na niego pytająco, a żadne moje słowo nie zdołało zmyć jego stalowego uśmieszku. Kiedy wstał pchnęłam lekko go w bark i znowu, po czym mocno chwycił moje oba nadgarstki zmęczony moją dziecinną zagrywką. Przyznaje nie była w moim stylu, ale z początku pozory budzące we mnie poczucie przy nim bezpieczeństwa, czucie jego ciepła, a potem nagle zimny prysznic, były dla mojego organizmu mieszanką wybuchową, co sprawiło brak trzeźwego myślenia.
Ponownie obdarował mnie swoim uśmieszkiem, dorzucając w gratisie te jego oryginalne spojrzenie."Jak on to opanował?"- zaśmiałam się wewnątrz.
Swoimi ruchami dał również wyraźny sygnał zmuszający mnie do spojrzenia mu w te głębokie bursztynowe oczy, w których jeżeli zatoniesz nie zdołasz wyłowić żadnych większych uczuć. Moim zdaniem oczy to jedyne źródło z którego można wyczytać jak najwięcej, on dosyć dobrze chronił te źródło przed intruzami- w tym przypadku przede mną .
-Chciałabyś mi coś powiedzieć?- przechylił lekko głowę unosząc brew.
-Jesteś dupkiem- warknęłam
-Wiesz, przez słowo "dupek"-podkreślił- Rozumiem facet, który nie odwozi dziewczyny, tym bardziej tak o nieznośnym charakterku jak ty, do domu, który jest o nieokreśloną odległość stąd. Więc lepiej zastanów się jakie słowa dobierasz.
-"Dupek"-pomyślałam ponownie. Lecz jeżeli nie chce wrócić na piechotę do domu, czy budzić swoje nieznośne wilcze instynkty muszę zmienić nastawienie do osobnika, który w tym momencie ma więcej do powiedzenia niż ja.
-Ani ja, ani ty nie zmienimy miejsca położenia dopóki - przerwałam mu- Przecież przeprosiłam.- powtórzyłam
-Masz rację, ale często do takich osóbek jak ty potrzebna jest nauczka, która może okazać się najbardziej skutecznym sposobem do przekazania ci, że ze mną się nie zadziera.
-Na prawdę?- uniosłam pytająco brwi i poczułam napływ energii, uwolniłam nadgarstki z chwytu, który nie dopuszczał w pewnym momencie do moich dłoni krwi, po czym sprawiłam, że role się odwróciły.
-Złe posunięcie- pokiwał przecząco głową, przymykając powieki.
Był silniejszy, ale dowiedziałam się tego, nie po po umięśnionej klatce piersiowej, której zarysy były widoczne przez jego białą koszulkę, ale przez to kiedy wyrwał nadgarstki z moich objęć, po czym obrócił do siebie plecami, unieszkodliwiając moje ręce, zamykając w swojej jednej dłoni, a drugą ręką unoszą mój podbródek kierując do swojej twarzy. Ponownie byłam skazana by spojrzeć mu w oczy.
Po tym jego posunięciu, mój oddech stał się niestabilny, nerwowy i przyśpieszony, nie potrafiłam zapanować nad własnym ciałem, jego ruchy, były tak szybkie, a zarazem zadziwiające mnie swoją precyzją. Nie wiedziałam, czego mogę się po tym spodziewać.
(Ache?)

Od Adeline CD. Christiana

Rozejrzałam się po wnętrzu. W poszukiwaniu dobrego miejsca na rozmowę natknęłam się na stolik w pobliżu ogromnego okna.

-Może usiądziemy? - zaproponowałam Juliette wskazując podbródkiem na wypatrzony przez mnie stolik.

-Pewnie.- odparła ruszając z wolna w jego kierunku.

Gdy już usiadłyśmy na krzesłach ukradkiem spojrzałam na okno. Dzień stawał się już coraz krótszy. Niebo zasłaniały ciemne chmury zsyłając na ziemię zimny deszcz.

-Od kiedy tu jesteś? - zapytałam dziewczynę odrywając myśli od pogody. 

-Właściwie od niedawna., dlatego się jeszcze nie znamy. - Juliette sprawiała wrażenie miłej osoby, ale jednak kilka słów, które między sobą wymieniłyśmy o niczym nie świadczą.

-Teraz mamy okazję. Znasz już kogoś z watahy?

-Tak. Nie licząc ciebie i Chrisa poznałam już kilka osób. - ewidentnie rozmowa się nie kleiła...To nie wina Juliette, gdyż po prostu nie mamy tematów do rozmowy.

(Juliette? Nie mam pomysłu ;-;)

Nowy Wilk! Oto Alaxa!

Imię i Nazwisko: Alexa Mitchel

Autor: piwonnia

Mam zaszczyt powitać nową osobę w naszej watasze! Alexa z pewnością przypadnie Wam do gustu. Życzymy Ci wiele szczęścia, przyjaźni, spełnieni najskrytszych marzeń i wszystkiego co tylko sobie zażyczysz!

~Ness Cullen 

nesscullen6@gmail.com 

Od Marshall'a CD Nicole

Zmrużyłem oczy i posłałem jej pytające spojrzenie. Po krótkiej chwili wybuchnąłem bezwstydnym śmiechem. Ukląkłem przed dziewczyną i oparłem dłonie o jej nagie i zimne kolana. Uśmiechnąłem się cwaniacko i uchyliłem głowę tak, aby spojrzeć w jej skierowane ku podłogę oczy.
- Dla Ciebie jest to krępujące? - Rzuciłem szorstkim, a zarazem rozbawionym głosem. - Czika, orzygałem Cię, słuchałaś jak dobijałem do podłogi w łazience a teraz stoję przed tobą wpół ubrany w kobiecy szlafroczek - Prychnąłem. - Nadal jest to dla krępujące?
Zanim jednak otrzymałem odpowiedź wstałem i doszedłem do drzwi - wraz z poduszką. Chwyciłem ręką starannie wykonaną ramę i rzuciłem dziarsko przez ramię;
- Jakbyś się stęskniła to jestem na dole.. I czekam.
Uniosłem kącik ust i podniosłem dwa palce prawej ręki - wskazujący i środkowy - do ust robiąc ten jakże znany gest. W ułamku sekundy znalazłem się na korytarzu i z trzaskiem zamknąłem drzwi. Szybko zszedłem na dół i ułożyłem się na kałczu kanapy. Sięgnąłem po pilot ułożony na stoliku i włączyłem telewizor. Wtuliłem się w podusię i okryłem pogniecionym materiałem rozłożonym już wcześnie.

<Nicole? Mi nie, ale z trudem przelewam to na komputer ._.>

Nowy Wilk!

Imię i Nazwisko: Marceline Wells

Autor: MagicznaPL

Witamy kolejnego członka naszej watahy! Mam zaszczyt przedstawić wam Marceline, mam nadzieje, iż przyjmiecie ją miło. Życzę ci dużo wspaniałych przygód, nowych znajomości, wielu przyjaciół i dobrej zabawy! 

~juliaalapiotrek

molksiazkowy72@gmail.com

Od Ache CD. Juliette

Wyścigi motocykli. Jedna z "gałęzi" jego pasji. Ustawił swego rumaka na linii startu. Wokół dźwięczały inne silniki. W powietrzu unosił się zapach spalin, które maszyny wydzielały. Niektórych uspokaja zapach świeżej, porannej trawy, innych morska woń prosto znad oceanu, a jego? Duszące, gorące powietrze ulatujące prosto z rur. Ache musiał na chwilę odstąpić swoją czarną błyskawicę. Przeciskał się między innymi zawodnikami. Większość schodziła mu z drogi. Nieśmiertelnik odbijał się od jego klatki piersiowej, przez co ani na chwilę nie pozostał w bezruchu. Dwudziestolatek zatrzymał się i rozejrzał. Szukał wzrokiem przyjaciela, ale nigdzie go nie dostrzegał. Z powodu braku czasu wrócił do motocykla, który teraz leżał na ziemi. Nie wiedziałby, kim jest sprawca, gdy nie spostrzegł szybko podnoszącej się dziewczyny. Oddaliła się równie prędko. Oho, sama się zdradziła. Casas ruszył za nią. Rozegrał się krótki dialog. Próbowała go wyraźnie ugłaskać i liczyła na łatwe odpuszczenie. On nigdy długo nie żywił urazy, jeżeli wyrządzona "krzywda" nie była zbytnio... mocna?
- Przepraszam. A teraz? - spytała z naciskiem. Chyba miała go dość.
Uśmiechnął się wrednie. W jego ciemnych oczach mogła dostrzec błysk. Zainteresowanie, tajemniczość... to się w ów błysku kryło.
-Nie. - odparł krótko i jego białe zęby ukazały się dziewczynie, gdy wyszczerzył się złośliwie jeszcze szerzej.
Usłyszał jej westchnięcie. Chciał coś dodać, ale do jego uszu nagle dobiegł czyjś krzyk. Ktoś ostrzegał przed nadjeżdżającą policją. Momentalnie oderwał wzrok od nieznajomej i zaczął obserwować narastającą wrzawę. Motocykliści przepychali się między sobą. Cóż zrobić, wyścig nie był legalny.
- Dobra, mała, pora się stąd zmywać. - mruknął Ache.
Chwycił ją za przedramię i pociągnął za sobą. Kierował się w stronę swego motocykla. Nagle poczuł opór i zauważył, że to ona oponuje. Popatrzył na nią pytającym wzrokiem, a jego brwi uniosły się delikatnie, dodając mu jeszcze bardziej niezrozumiałego wyrazu twarzy.
- Nie pora na twoje bunty. Jak chcesz to zostań i padnij ofiarą piesków, ale masz też możliwość ucieczki ze mną. Tik tak, czas leci, mała. - rzucił, kolejny raz uśmiechając się złośliwie.

(Juliette? XD)

Od Asy

Czerwony kabriolet bez dachu sunął po asfaltowej drodze w środku niczego. Niewątpliwie był ukradziony, świadczył o tym między innymi scyzoryk w stacyjce samochodu, jednak teraz liczyło się tu i teraz. Wiatr rozwiewał niezbyt długie włosy Asy, który kierował jedną ręką a drugą operował papierosem, aktualnie spoczywającym w bladoróżowych ustach. Po chwili dłoń oderwała go, po czym usta rozwarły się i wypuściły okręg z dymu, by zaśmiać się głośno i patrzyć na odlatujący szary krąg za przeciwsłonecznych okularów. Czarna skórzana kurtka ściągała słońce, więc wiatr był zbawieniem. Wyglądał teraz jak typowy bad-boy, ktoś kto zaraz wstanie i wykrzyczy głośno "jestem królem świata!", na ile tylko płuca pozwalają. Był taki, owszem, ale milczał wsłuchując się w niewiarygodnie głośną muzykę lecącą z głośników w rytmie rocka, zwinnie pokonując ostre zakręty z niewiarygodną prędkością, igrając z śmiercią. Patrząc jej w oczy i śmiejąc się w twarz. Sunięcie dwusetką na godzinę po krętych, śliskich drogach w dodatku na terenie obcej watahy to jeszcze nic. "Żyj szybko, umieraj młodo" w całej swej niezbyt pochlebnej okazałości. Przedzierał się przez kręte, wąskie i niebezpieczne górskie drogi, szalał na prostych, leśnych, bawił na mostach, testował zawieszenie na wybojach. Adrenalina szaleńczo pulsowała we krwi, niemal ją zastępując. W końcu postanowił zwolnić tempo, choć to raczej kwestia niebezpiecznie niskiego wskaźnika paliwa.
Nie przejmując się wcale pobytem na obcym terenie ułożył się kilka metrów od swojego samochodu zaparkowanego na łące. Trawa muskała ciało tak przyjemnie opalane przez słońce. Zmysły szalały, wczuwając się w las. Czuł ziemię pod sobą, niebo nad sobą. Otaczające życie. Przymknął zielone niczym mech oczy, zacisnął palce na wszystkim co miał pod nimi. Westchnął głośno. Lubił dawać ponieść się swoim wilczym zmysłom. Czy był tu bezpieczny? Sam nie wiedział. Zapach w tym miejscu był bardzo słaby, jakby wataha nie zapuszczała się aż tak daleko, a tym bardziej ludzie. A mówi się, że samotne wilki są słabe, nieszczęśliwe, a on był tego przeciwieństwem. Być może gdzieś tam pragnął dołączyć do watahy, jednak nikt by go nie przyjął. Czuli w nim zagrożenie, szczególnie młodsi siedzący na pozycji alfy. Miał dwadzieścia trzy lata, bardzo silny i dominujący charakter oraz predyspozycje na przywódce więc owszem, było czego się bać. Skrzyżował ręce pod głową, wygrzewając się w ciepłym słońcu. Czemu leżał tak w ludzkiej postaci zamiast jak wilk hasać sobie po łące? W sumie... to jest myśl! Wstał szybko, przerywając swój letarg, po czym ściągnął kurtkę, potem przez głowę koszulkę, zaraz opadły również spodnie. Nikt go nie obserwował - choć i tak pewnie nie sprawiałoby to mężczyźnie zbytnio różnicy - a swych ubrań nie chciał podrzeć, musiał w czymś wrócić do domu. Chwila skupienia....
I na polanie stał wilk. Złapał lekko pyskiem swe ubrania i wrzucił do samochodu, wcale się o niego nie martwiąc, nikt nie zapuszcza się daleko w las, od samej drogi miał z kilometr nie mówiąc o mieście.
Czarne futro dumnie połyskiwało w słońcu, kiedy przemierzał łąkę, by wstąpić do lasu. Czujne, zielone ślepia obserwowały teren. Nie był to naturalny wilczy kolor oczu, ani nawet nie psi. Był po prostu ludzki. Wszystko było takie, jak być powinno. Drzewa dumnie wzbijały się do góry, mech porastał te upadłe które Asa zwinnie przeskakiwał, dzikie owoce ozdabiały swymi kolorami zielono-brązowy las. Dotarł do strumienia, który pędził w dół lasu, potrącając wszelkie kamienie które były po drodze. Wstąpił na kamienną, małą plażę i szybko podszedł do bardzo płytkiego strumyczka. Parę łyków i już szedł dalej, badając teren i zapamiętując drogę powrotną. Wtedy jednak coś przykuło uwagę Asy: zapach obcego wilka. Na szczęście samotnego, bez swej watahy. Pocieszeniem był jednak pewien interesujący fakt: stworzenie to było płci damskiej. Asa, być może wilk ale nadal pies na baby, szczególnie, że nieznajoma była taka sama jak on. Wiatr wiał w korzystną stronę. Jej zapach poniósł do niego, lecz on pozostawał niewykryty. Szybko przemknął w jej stronę, ciesząc się w duchu. Tak trochę. Wilczyca była w odległości kilku metrów, gdy nagle wiatr zmienił kierunek ujawniając kryjówkę Asy.

(Adeline?)