Drapieżny, kpiący uśmiech nie schodził z jego ust przez cały dzień, racząc nim wszystkich wokoło. Jakby tak ukazywał swą wyższość nad tymi marnymi, ludzkimi, zanieczyszczonymi chemią którą sami sobie serwują stworzeniom. U większości ludzi wzbudzał dziwny niepokój, był zwierzęcy, okrutny i wręcz obiecywał kłopoty. Nasilił się z szczególnością, kiedy na ławce dostrzegł znajomą twarz z nosem w książce "żmija w szpilkach". Nie do końca wiedział, skąd ją zna, w końcu to mężczyzna który poznał "bliżej" połowę damskiej populacji Stanów Zjednoczonych, jednak ta była wyjątkowa i raczej był pewien, że nie poznał jej w ten sposób, raczej nie wyglądała jak ktoś taki. Być może odczuwał tak, bo była taka jak on. Przemieniała się w wilka i hasała po lesie, by po ponownej zmianie pokazywać się wszystkim leśnym zwierzętom w pełnej okazałości, w przebraniu pierwszych ludzi. Tak to jest, kiedy poszarpie się ubrania, albo zostawi je na drugim końcu lasu.
Dopadł ją jakiś czas później. Miało być niewinnie, ale ona postanowiła zacząć grozić przemeblowaniem twarzy, więc przestał być miły. W końcu ona sobie przypomniała, skąd zna Asę, jednocześnie przypominając mu. Najpierw zmarszczył brwi, nie przypominając sobie żadnego Martina ani 3c, ale w końcu zwycięstwo, coś mu świta. Nagle, jakby błyskawica rozświetliła ciemność, olśnienie, kojarzy. Mało chodził do szkół i ciągle je zmieniał, więc przypomnienie sobie choćby jednej trochę kosztowało. W jej wypowiedzi było coś dziwnego, jednak nawet po dłuższym zastanowieniu się, nie mógł odgadnąć co. No nic, może kiedyś na to wpadnie.
- Przypadek - powtórzył.
- Nie wierzę w przypadki - stwierdziła, a on uśmiechnął się szerzej, jednak teraz nie w wyrazie kpiącego grymasu acz jeszcze bardziej zwierzęcego. Niczym drapieżnik, który złapał w swe sidła ofiarę. Naprawdę go rozbawiła swą wypowiedzią, jednak dziś zdecydowanie pod względem psychicznym był bardziej wilkiem niż człowiekiem. Można panikować.
- Uważasz, że to ukartowałem? Zaskoczę Cię, to czyste zrządzenie losu, wina gwiazd, żart wszechświata czy jakkolwiek to nazwiesz - wzruszył ramionami obojętnie.
(Alexa?)
wtorek, 18 listopada 2014
NIEOBECNOŚĆ!
Moi kochani, juliaalapiotrek (Christian) w najbliższych dniach będzie nieobecna. Wszystkie opowiadanie, zgłoszenia itp, proszę wysyłać do mnie, drugiej adminki. Dziękuję, to tyle.
~Ness Cullen
nesscullen6@gmail.com
Kolejne Bannery!
Wynikiem pracy graczki MagicznaPL są trzy piękne bannery! Dziękujemy za nie serdecznie, podziwiamy Wasz zapał i chęć uczestniczenia w życiu bloga. To nasze nowe nabytki:
Zachęcamy użycia prac naszych członków do ozdobienia swojej prezentacji na Howrse! Taki miły gest wzmocni bloga i świetnie sprawdzi się jako oryginalny obrazek.
Wszystkie bannery znajdziecie w zakładce "Promuj Nas!".
~Ness Cullen
nesscullen6@gmail.com
poniedziałek, 17 listopada 2014
Od Iaan
Maszerowałam, w swej jak zwykle, wilczej formie, po lesie. Ot tak, bez konkretnego aniżeli celu. Hmm, może nie był on w wcale tak bardzo bezcelowy, jak mi się na początku wydawało. Otóż w pewnym momencie poczułam straszliwy głód, to uczucie ssania w żołądku, którego tak strasznie nienawidzę. Toteż ruszyłam przed siebie, poszukując zapachu jakiejś zwierzyny która nadałaby się na większy posiłek. Na szczęście chwilę potem biegłam już w kierunku, z którego dobiegała przyjemna woń zajęcy. W tym chwilowym górowaniu wilczych zmysłów nie zintepretowałam faktu, iż nieopodal znajduje się straszliwe miejsce, zwane miastem.
Skradam się, mój brzuch cicho szoruje po ściółce leśnej, uszy drgają pod wpływem podniecenia, a ślepia wpatrują się w niczego nie podejrzewającego królika. Dwa metry, jeden metr... O skok! Krótka szamotanima, a potem śmiertelne ugryzienie w tętnicę. Już po chwili rozszarpuję flaki swojej ofiary, delektując się smakiem surowego mięsa. Przyznaję, przydałoby się kilka przypraw, ewentualnie coś do popicia, ale jestem wilkiem, nie człowiekiem, a to oznacza iż nie gotuję. Zaraz, zaraz... Jestem człowiekiem, tak samo jak wilkiem. A więc mogę przyprawiać jedzenie! Mogę robić, co tylko mi się spodoba! Nie mam nikogo, toteż nikogo nie będę obchodziła!
Z tą radosną myślą rzucam się na jedzenie bez opamiętania, nie zważając na to, czy się zadławię, lub też nie. Po tak szybko skonsumowanym posiłku ruszyłam ile sił w łapach nad najbliższe jezioro. Niestety, mój rozweselony umysł zapomniał, że jezioro to znajduje się nieopodal miasta. Tak więc niczego nieświadoma pędzę w kierunku wody, posługując się jedynie węchem. A kiedy wybiega spomiędzy drzew, przemykam po trawiastej plaży, by ostatecznie wskoczyć z wielkim pluskiem do wody. Kiedy moje łapy dotykają nieco mulistego dna, ignorując śmierdzący odór cieczy, zaczynam skakać, gonić za własnym ogonem... Jednym słowem zachowywać się jak szczeniak. Wtem rzucam się na głębszą wodę, a po utraci gruntu pod opuszkami łap poczynam płynąć. Robię kilka kółek, nurkuję, a po kilkudziestu minutach wychodzę zziajana na brzeg. Mimo łap grzęznących w mule rzecznym wydostaję się na wybrzeże. Tam przewalam się na bok i z lubością rozciągam w promieniach słońca. Ach, cóż za wspaniałe uczucie!
Jednak coś mi nie pasuje. Otóż zapach mojej sierści przybrał przykry odcień chemikaliów. Toteż rozejrzałam się wokół, poszukując wyjaśnienia tej zagadki.
Dopiero wówczas dotarło do mnie, gdzie się znajduję. Moje ciało się napięło, poderwałam się na sztywne łapy i uciekłam. Kończyny niosły mnie, gdzie się da, ale w pewnym momencie coś boleśnie chwyciło i zakleszczyło się na mojej łapie. Wydałam z siebie skowyt bólu i zaskoczenia, upadając przy tym jak długa na ziemię. Zdezorientowana skierowałam wzrok na bolącą kończynę- cała był zaś spuchnięta, uwięziona we wnykach. Fakt ten przeraził mnie niezmiernie, toteż zawyłam, głośno, żałośnie.
(Ktoś raczy?)
Skradam się, mój brzuch cicho szoruje po ściółce leśnej, uszy drgają pod wpływem podniecenia, a ślepia wpatrują się w niczego nie podejrzewającego królika. Dwa metry, jeden metr... O skok! Krótka szamotanima, a potem śmiertelne ugryzienie w tętnicę. Już po chwili rozszarpuję flaki swojej ofiary, delektując się smakiem surowego mięsa. Przyznaję, przydałoby się kilka przypraw, ewentualnie coś do popicia, ale jestem wilkiem, nie człowiekiem, a to oznacza iż nie gotuję. Zaraz, zaraz... Jestem człowiekiem, tak samo jak wilkiem. A więc mogę przyprawiać jedzenie! Mogę robić, co tylko mi się spodoba! Nie mam nikogo, toteż nikogo nie będę obchodziła!
Z tą radosną myślą rzucam się na jedzenie bez opamiętania, nie zważając na to, czy się zadławię, lub też nie. Po tak szybko skonsumowanym posiłku ruszyłam ile sił w łapach nad najbliższe jezioro. Niestety, mój rozweselony umysł zapomniał, że jezioro to znajduje się nieopodal miasta. Tak więc niczego nieświadoma pędzę w kierunku wody, posługując się jedynie węchem. A kiedy wybiega spomiędzy drzew, przemykam po trawiastej plaży, by ostatecznie wskoczyć z wielkim pluskiem do wody. Kiedy moje łapy dotykają nieco mulistego dna, ignorując śmierdzący odór cieczy, zaczynam skakać, gonić za własnym ogonem... Jednym słowem zachowywać się jak szczeniak. Wtem rzucam się na głębszą wodę, a po utraci gruntu pod opuszkami łap poczynam płynąć. Robię kilka kółek, nurkuję, a po kilkudziestu minutach wychodzę zziajana na brzeg. Mimo łap grzęznących w mule rzecznym wydostaję się na wybrzeże. Tam przewalam się na bok i z lubością rozciągam w promieniach słońca. Ach, cóż za wspaniałe uczucie!
Jednak coś mi nie pasuje. Otóż zapach mojej sierści przybrał przykry odcień chemikaliów. Toteż rozejrzałam się wokół, poszukując wyjaśnienia tej zagadki.
Dopiero wówczas dotarło do mnie, gdzie się znajduję. Moje ciało się napięło, poderwałam się na sztywne łapy i uciekłam. Kończyny niosły mnie, gdzie się da, ale w pewnym momencie coś boleśnie chwyciło i zakleszczyło się na mojej łapie. Wydałam z siebie skowyt bólu i zaskoczenia, upadając przy tym jak długa na ziemię. Zdezorientowana skierowałam wzrok na bolącą kończynę- cała był zaś spuchnięta, uwięziona we wnykach. Fakt ten przeraził mnie niezmiernie, toteż zawyłam, głośno, żałośnie.
(Ktoś raczy?)
Od Marceline CD. Christiana
- Dla mnie możesz być nawet prezydentem. W roli ścisłości to nie miał być komplement - przecedziłam złośliwie przez zęby.
Dopiero po chwili orientuje się, że prawdopodobnie mam do czynienia z niejakim wilkołakiem. W normalnych warunkach poczułabym dziwne mrowienie w sercu i lewej stopie, jednakże jakoś się zniechęciłam. Gdy byłam młodsza wyobrażałam sobie, że któregoś dnia poznam jakiegoś chłopaka, bądź dziewczynę także wilkołaka i zaprzyjaźnię się z nim. A taką przyjaźń był bardzo chętnie pielęgnowała, jak różowy kwiat orchidei. Spojrzałam bursztynowymi oczami na wilka stojącego nieopodal mnie. Studiując jego wygląd przeczuwam, że w ludzkiej postaci ma ciemne włosy i jest ode mnie wyższy o głowę! Ach jakże cierpię na swoją wadę, jaką jest niski wzrost. Mam jedynie 170 centymetrów, często mylą mnie z jakąś dziewczyną chodzącą do gimnazjum lub gorzej...
- Nie mów do mnie, mój kochanieńki, mała, bo bardzo tego nie lubię - powiedziałam i wyszczerzyłam kły w grymaśnym uśmiechu.
- Nie będę tego robił o ile ty wycofasz słowo "dupek" ze swojego języka - szepcze wilk. Nie wydawał się wzruszony moją tonacją, co mnie troszkę zmartwiło. - Nie jestem twoim kochanieńkim.
Podeszłam do niego leniwie.
- Dobrze wygrałeś. Dostosuję się - warknęłam oschle podążając bursztynowymi tęczówkami za jego ślepiami. - Czy sprawi ci to przyjemność jak zabijesz jedną ze "swoich"?
Wilk popatrzył się na mnie lekko zdziwiony. Odpowiedział dopiero po chwili:
- Raczej nie. Ale wiesz, nigdy nic nie wiadomo, jednakże dziewczyn nie biję, a tym bardziej wilczyc..
Uśmiechnęłam się pod nosem. Uhu, jaki dżentelmen, nie bije kobiet.
Słońce powolnie wschodziło ponad horyzontem, nadając niebu kolory pomarańczu i czerwieni, barwy zaczęły się ze sobą mieszać, jak lody truskawkowo-pomarańczowe. Uniosłam lekko głowę ponownie wyszczerzyłam kły w figlarnym uśmiechu. Moje ręce stają się bardziej człowiecze i zadbane, skórę głowy porosły hebanowe włosy. Wstaję chwiejnie, prezentując swoją osobę.
- Mama nie nauczyła, żeby zamieniać się w swoją normalną postać, gdy kobieta do ciebie mówi? - wyszeptałam i przewróciłam oczami, odgarniając nerwowo włosy z czoła.
Rozprostowuję ramiona i wyciągam dłonie do słońca. Spoglądnęłam na niego kątem oka i w końcu przechyliłam głowę chcą sprawdzić czy facet się mnie posłuchał.
Przed sobą nie widzę już szarawego wilka lecz, wygląda na to że się nie myliłam, wysokiego bruneta o ostrych rysach twarzy. Patrz e się w niego na tyle długo by spokojnie wywnioskować, że jest znacznie silniejszy ode mnie. Podchodzę bliżej i wyciągam z kieszeni małą kartkę papieru. Kładę swoją ręką na jego ramieniu i wciskam mu siłą do ręki tajemniczą wizytówkę. Szepczę z uśmiechem:
- Daję dzisiaj koncert. Jak chcesz się trochę wyluzować to przyjdź, bo jesteś spięty jak baba...
Oczywiście nie wierzę w to by chłopak mnie posłuchał, bo wszystko to co powiedziałam brzmiało z lekka sarkastycznie. Odsuwam się i spoglądam na piaszczystą drogę, po której wesoło podskakiwała pięciolatka w różowej kurteczce i fioletowych bucikach. Miała loczki w kolorze blondu, wyglądała by uroczo, gdybym lubiła dzieci. Nie wiele myśląc zamieniłam się w wilka, chłopak, który już miał coś powiedzieć, zamknął usta i lekko się oddalił.
- Co chcesz zrobić? - syknął głośno.
Uśmiechnęłam się do niego tajemniczo. Dziewczynka przystanęła i wykrzyknęła radośnie:
- Oo jaki piesek! Chodź tu piesiu, ale śliczny! Mamusiu, patrz!
Wyciągnęła swoją kruchą rączkę a ja poczęłam machać ogonem i polizałam ją. Blondynka zaśmiała się głośno i pogłaskała mnie po głowie na co odpowiedziałam cichym pomrukiem zadowolenia. Objęła powoli moją szyję swoimi rączkami i wtuliła się w sadzowate futro. - BOŻE! LESLIE! - wykrzyknęłam jakaś dorosła chuda kobieta.- TO WILK! MATKO! NIE RUSZAJ SIĘ! PUŚĆ JĄ WSTRĘTNY WILKU!
Zaczęła grzebać z impetem w torebce szukając jakiejś rzeczy. Wyciągnęła małą puszkę z napisem "gaz pieprzowy." Mała dziewczynka krzyknęła, za nic nie chciała puścić mojego futra. Uśmiechnęłam się wesoło i zaczęłam warczeć na kobietę, której ręka trzęsła się tak bardzo, że myślałam iż jej odpadnie. Wyrwałam się nagle z objęć dziewczynki i dałam susa w górę, przeskakując trzęsącą się kobietę.
- Do zobaczenia - wykrzyknęłam radośnie do chłopaka i pognałam w stronę przy parkowego lasku.
<Christian?>
Dopiero po chwili orientuje się, że prawdopodobnie mam do czynienia z niejakim wilkołakiem. W normalnych warunkach poczułabym dziwne mrowienie w sercu i lewej stopie, jednakże jakoś się zniechęciłam. Gdy byłam młodsza wyobrażałam sobie, że któregoś dnia poznam jakiegoś chłopaka, bądź dziewczynę także wilkołaka i zaprzyjaźnię się z nim. A taką przyjaźń był bardzo chętnie pielęgnowała, jak różowy kwiat orchidei. Spojrzałam bursztynowymi oczami na wilka stojącego nieopodal mnie. Studiując jego wygląd przeczuwam, że w ludzkiej postaci ma ciemne włosy i jest ode mnie wyższy o głowę! Ach jakże cierpię na swoją wadę, jaką jest niski wzrost. Mam jedynie 170 centymetrów, często mylą mnie z jakąś dziewczyną chodzącą do gimnazjum lub gorzej...
- Nie mów do mnie, mój kochanieńki, mała, bo bardzo tego nie lubię - powiedziałam i wyszczerzyłam kły w grymaśnym uśmiechu.
- Nie będę tego robił o ile ty wycofasz słowo "dupek" ze swojego języka - szepcze wilk. Nie wydawał się wzruszony moją tonacją, co mnie troszkę zmartwiło. - Nie jestem twoim kochanieńkim.
Podeszłam do niego leniwie.
- Dobrze wygrałeś. Dostosuję się - warknęłam oschle podążając bursztynowymi tęczówkami za jego ślepiami. - Czy sprawi ci to przyjemność jak zabijesz jedną ze "swoich"?
Wilk popatrzył się na mnie lekko zdziwiony. Odpowiedział dopiero po chwili:
- Raczej nie. Ale wiesz, nigdy nic nie wiadomo, jednakże dziewczyn nie biję, a tym bardziej wilczyc..
Uśmiechnęłam się pod nosem. Uhu, jaki dżentelmen, nie bije kobiet.
Słońce powolnie wschodziło ponad horyzontem, nadając niebu kolory pomarańczu i czerwieni, barwy zaczęły się ze sobą mieszać, jak lody truskawkowo-pomarańczowe. Uniosłam lekko głowę ponownie wyszczerzyłam kły w figlarnym uśmiechu. Moje ręce stają się bardziej człowiecze i zadbane, skórę głowy porosły hebanowe włosy. Wstaję chwiejnie, prezentując swoją osobę.
- Mama nie nauczyła, żeby zamieniać się w swoją normalną postać, gdy kobieta do ciebie mówi? - wyszeptałam i przewróciłam oczami, odgarniając nerwowo włosy z czoła.
Rozprostowuję ramiona i wyciągam dłonie do słońca. Spoglądnęłam na niego kątem oka i w końcu przechyliłam głowę chcą sprawdzić czy facet się mnie posłuchał.
Przed sobą nie widzę już szarawego wilka lecz, wygląda na to że się nie myliłam, wysokiego bruneta o ostrych rysach twarzy. Patrz e się w niego na tyle długo by spokojnie wywnioskować, że jest znacznie silniejszy ode mnie. Podchodzę bliżej i wyciągam z kieszeni małą kartkę papieru. Kładę swoją ręką na jego ramieniu i wciskam mu siłą do ręki tajemniczą wizytówkę. Szepczę z uśmiechem:
- Daję dzisiaj koncert. Jak chcesz się trochę wyluzować to przyjdź, bo jesteś spięty jak baba...
Oczywiście nie wierzę w to by chłopak mnie posłuchał, bo wszystko to co powiedziałam brzmiało z lekka sarkastycznie. Odsuwam się i spoglądam na piaszczystą drogę, po której wesoło podskakiwała pięciolatka w różowej kurteczce i fioletowych bucikach. Miała loczki w kolorze blondu, wyglądała by uroczo, gdybym lubiła dzieci. Nie wiele myśląc zamieniłam się w wilka, chłopak, który już miał coś powiedzieć, zamknął usta i lekko się oddalił.
- Co chcesz zrobić? - syknął głośno.
Uśmiechnęłam się do niego tajemniczo. Dziewczynka przystanęła i wykrzyknęła radośnie:
- Oo jaki piesek! Chodź tu piesiu, ale śliczny! Mamusiu, patrz!
Wyciągnęła swoją kruchą rączkę a ja poczęłam machać ogonem i polizałam ją. Blondynka zaśmiała się głośno i pogłaskała mnie po głowie na co odpowiedziałam cichym pomrukiem zadowolenia. Objęła powoli moją szyję swoimi rączkami i wtuliła się w sadzowate futro. - BOŻE! LESLIE! - wykrzyknęłam jakaś dorosła chuda kobieta.- TO WILK! MATKO! NIE RUSZAJ SIĘ! PUŚĆ JĄ WSTRĘTNY WILKU!
Zaczęła grzebać z impetem w torebce szukając jakiejś rzeczy. Wyciągnęła małą puszkę z napisem "gaz pieprzowy." Mała dziewczynka krzyknęła, za nic nie chciała puścić mojego futra. Uśmiechnęłam się wesoło i zaczęłam warczeć na kobietę, której ręka trzęsła się tak bardzo, że myślałam iż jej odpadnie. Wyrwałam się nagle z objęć dziewczynki i dałam susa w górę, przeskakując trzęsącą się kobietę.
- Do zobaczenia - wykrzyknęłam radośnie do chłopaka i pognałam w stronę przy parkowego lasku.
<Christian?>
niedziela, 16 listopada 2014
Od Alexy
Dzisiaj miałam ciężki dzień w pracy, wyjechałam w teren zrobić parę fotek, nagrać parę relacji, a później przenieść to na papier, ale grunt, że jakoś to poszło i gdy skończyłam odetchnęłam z ulgą.Zaniosłam to do pani Megan i wyskoczyłam na kawę.Poszłam do mojej ulubionej kafejki i zamówiłam tam mocna kawę i ciastko.Ach dobrze, że wreszcie chwila ulgi.Przyglądałam się przez szybę zabieganym ludziom, którzy z pokerową twarzą przemierzali ulicę. Tu grupa studentów, za nim jakiś biznesmen, a tam dalej matka z dwojgiem dzieci, wystawiającym ręce w stronę sklepu z zabawkami.Przed nią jakaś dama z pięknym purpurowym kapeluszem na głowie i telefonem przy uchu.Ale nigdzie żadnej osoby, która by się uśmiechnęła do drugiej osoby. Spojrzałam na zegarek, wskazywał za kwadrans czwartą.Muszę się zbierać, zaraz autobus.Wstałam, założyłam swój płaszcz i poszłam zapłacić rachunek. Po czym podziękowałam, uśmiechnęłam się i wyszłam.Szybkim krokiem zmierzałam na autobus, uśmiechając się wdzięcznie do przechodniów, kry część z nich odwzajemniła. Za chwilę na przystanek zajechał autobus nr.105a, o to mój. Wsiadłam do niego i jak zwykle o tej porze był zapchany, o nie jeszcze trochę się pomęczę i dokonuje zakupu autka i zdania prawka.Już jutro pójdę zapisać się na kurs. Oczywiście ścisk ściskiem, ale ten zapach i brak tlenu doprowadza do ciężkiej rozpaczy. Dwudziestominutowa męka i nareszcie tlen! Weszłam do parku i przysiadłam na ławce. Wyjęłam z torby książkę "Żmija w szpilkach" i zaczęłam czytać. Gdy doszłam do momentu kiedy, Sidne kieruje sztylet w stronę Barego, Drogą przeszedł chłopak, popatrzył się na mnie i uśmiechną się szyderczo.Ja zmierzyłam go wzrokiem i wyszczerzyłam się do niego, jak to już mam w naturze i w myśli powiedziałam sobie Drań, a dlaczego? Ten uśmiech i oczy mówią wszystko, jakby to ująć w słowa burak fałszywy. Wróciła do czytania, ale litery układały się tylko w jedno całe G.Cały czas skakał mi po myśli ten ktoś, te oczy, ten uśmiech, tak jakbym go już kiedyś widziała... Nie, nie ma co sobie głowy tym zawracać.Złożyłam książkę, wstałam i ruszyłam dróżką wychodzącą z parku tuż na piaszczystą drogę ciągnącą się do lasu. Wyszłam z bramy i nagle poczułam czyjś oddech za plecami, przyspieszyłam. Nie chciałam się odwracać bo obawiałam się, że zastane coś, czego nie chce sobie wróżyć. Im moje kroki były szybsze, tym tamte kroki przyspieszały. Czułam już woń sosnowego lasu, czułam coraz bardziej tego osobnika. W końcu się zdenerwowałam, odwróciłam się i zasadziłam ostrego plaskacza. On tylko zaśmiał się szyderczo, a raczej wybuchną śmiechem, a dłonią pomasował swój czerwony policzek.Ja popatrzyłam się w jego oczy, coś mi przypominały, coś tylko co? Jego śmiech stawał się irytujący.
-Koleś ogarnij się bo zaraz uszkodzę twoją piękną twarzyczkę.
-No to wal!
Nie czekałam i skierowałam swoją pięść w jego stronę, on ją złapał i kurczowo zacisną.
-Po co to wszystko? Tylko po to byś się świetnie bawił?
-Twoja mina, bezcenna.Wiesz tak ładnie się uśmiechasz, a te oczy pełne nienawiści.
Coraz mocniej zaciskał moją dłoń i szczerzył do mnie swoje zęby.W mojej głowie w końcu zapaliła się zielona lampka.Po woli odczuwał w ręce mrowienie i ból.Próbowałam uwoliń swoją rękę, ale na nic się to nie zdało.
-Wiem
-Co takiego?
-Ja cie znam, a raczej znałam. Te oczy, ten uśmiech. Najlepszy kumpel Martina, drań z 3c.Dobrze cie pamiętam, a tego matoła to całkiem.Dobry z niego kumpel był nie? Szkoda, że w tedy ocaliłam mu życie.Co prawda w szkole krótko byłeś i później o tobie słuch zaginą, ale ja cie pamiętam, przez mgłę, ale pamiętam.Cóż za przypadek, że cię tu spotykam, przypadek.
(Asa?)
-Koleś ogarnij się bo zaraz uszkodzę twoją piękną twarzyczkę.
-No to wal!
Nie czekałam i skierowałam swoją pięść w jego stronę, on ją złapał i kurczowo zacisną.
-Po co to wszystko? Tylko po to byś się świetnie bawił?
-Twoja mina, bezcenna.Wiesz tak ładnie się uśmiechasz, a te oczy pełne nienawiści.
Coraz mocniej zaciskał moją dłoń i szczerzył do mnie swoje zęby.W mojej głowie w końcu zapaliła się zielona lampka.Po woli odczuwał w ręce mrowienie i ból.Próbowałam uwoliń swoją rękę, ale na nic się to nie zdało.
-Wiem
-Co takiego?
-Ja cie znam, a raczej znałam. Te oczy, ten uśmiech. Najlepszy kumpel Martina, drań z 3c.Dobrze cie pamiętam, a tego matoła to całkiem.Dobry z niego kumpel był nie? Szkoda, że w tedy ocaliłam mu życie.Co prawda w szkole krótko byłeś i później o tobie słuch zaginą, ale ja cie pamiętam, przez mgłę, ale pamiętam.Cóż za przypadek, że cię tu spotykam, przypadek.
(Asa?)
Nowy Banner!
Nasza wataha posiada już kolejny banner! Oto on:
Wykonawczynią tego cudeńka jest graczka Nie-Chcesz-Wiedzieć, której serdecznie dziękujemy! Banner możecie wklejać na swoją prezentację. A kod HTML, tak jak i inne bannery znajdziecie w zakładce "Promuj Nas!".
~Ness Cullen
nesscullen6@gmail.com
Subskrybuj:
Posty (Atom)